Geen enkele persoon vond Afrikaanse trommen uit. Tromtradities evolveerden over millennia over Afrika's culturele mozaïek – duizenden etnische groepen, elk met distincte instrumenten, ritmes, en ceremoniële rollen. Van West-Afrika's djembe, dunun, en sprekende trommen tot Oost-Afrika's ngoma, Zuid-Afrika's moropa, en Noord-Afrika's bendir en darbuka – trommen dienden als communicatiemiddelen (sprekende trommen die tonale talen nabootsen), spirituele kanalen (bezettingsrituelen, vooroudersaanroeping), gemeenschapsorganisatoren (werkcoördinatie, viering), en artistieke expressie. Deze diversiteit reflecteert continentale innovatie door talloze onbenoemde ambachtslieden en muzikanten over generaties heen. Toeschrijving van uitvinding aan één individu wist het collectieve, evolutionaire karakter van de mensheid oudste instrumentenfamilie uit.
Afrikaanse trommen zijn niet "uitgevonden" op een moment; ze zijn uitgegroeid uit de behoeften van gemeenschappen: communiceren over afstanden (talking drums), rituelen begeleiden, arbeid coördineren, identiteit vieren. Elke regio, elk volk ontwikkelde eigen vormen, materialen, speeltechnieken. Deze diversiteit is de kracht, niet een zwakte.