Kurt Cobain's muzikale filosofie was gebouwd op rauwe authenticiteit boven gepolijste theatraliteit. Die houding zette hem in odds met de dominante rock-acts van de late '80s en vroege '90s. Hij negeerde ze niet – hij bekritiseerde ze actief, kleurrijk.
Cobain's kritieken weren niet puur jaloezie – ze waren ideologisch. Hij zag deze bands als vertegenwoordigers van alles wat mis was met rock: misogynie, technisch showboaten, imago over substantie, corporate compliance. Nirvana's ontploffing was, deels, een verwerping van die wereld. Toen "Smells Like Teen Spirit" hair metal op MTV doodde, was Cobain niet verrast. Hij had erop gewacht.