Weinig bands polariseren als Yes. Voor sommigen zijn ze visionaire architecten van progressieve rock — meesters van symfonische complexiteit, virtueuze musici, en kosmische lyriek. Voor anderen belichamen ze prog's excessen: zelfgenot, dwaal, en pretentieus. En genoeg luisteraars hebben simpelweg geen mening.
Yes's klassieke tijdperk (1970–1974) leverde mijlpalenden als *The Yes Album*, *Fragile*, en *Close to the Edge*. Jon Anderson's etherische vocals, Steve Howe's genre-vervagende gitaar, Chris Squire's melodische bas, Rick Wakeman's toetsenorkestraties, en Bill Bruford's (later Alan White's) precisiedrummen creëerden een geluid dat onmiskenbaar ambitieus was.
Muziekwaardering is subjectief. Een 20-minuten suite met meerdere delen bezielt een prog-fan; het uitput een punk-purist. Geen reactie is "fout." Yes's discografie bestrijkt genoeg stilistische verschuivingen — pop-vriendelijk *90125*, de Anderson-Bruford-Wakeman-Howe-afsplitsing, talloze wisselende bezetting — dat luisteraars eras kunnen cherry-picken die resoneren.
Zet "Roundabout," "Heart of the Sunrise," of "Starship Trooper" aan. Als het je raakt, geweld. Als niet, ga verder. De band's nalatenschap is veilig; jouw afspeellijst is persoonlijk.