Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Bands & artiesten

Yes: Waarom meningen over de prog-reuzen zo uiteenlopen als hun tijdssignaturen

Weinig bands polariseren als Yes. Voor sommigen zijn ze visionaire architecten van progressieve rock — meesters van symfonische complexiteit, virtueuze musici, en kosmische lyriek. Voor anderen belichamen ze prog's excessen: zelfgenot, dwaal, en pretentieus. En genoeg luisteraars hebben simpelweg geen mening.

De kern van de kloof

Yes's klassieke tijdperk (1970–1974) leverde mijlpalenden als *The Yes Album*, *Fragile*, en *Close to the Edge*. Jon Anderson's etherische vocals, Steve Howe's genre-vervagende gitaar, Chris Squire's melodische bas, Rick Wakeman's toetsenorkestraties, en Bill Bruford's (later Alan White's) precisiedrummen creëerden een geluid dat onmiskenbaar ambitieus was.

Waarom smaak analyse wint

Muziekwaardering is subjectief. Een 20-minuten suite met meerdere delen bezielt een prog-fan; het uitput een punk-purist. Geen reactie is "fout." Yes's discografie bestrijkt genoeg stilistische verschuivingen — pop-vriendelijk *90125*, de Anderson-Bruford-Wakeman-Howe-afsplitsing, talloze wisselende bezetting — dat luisteraars eras kunnen cherry-picken die resoneren.

De enige oordeel dat telt

Zet "Roundabout," "Heart of the Sunrise," of "Starship Trooper" aan. Als het je raakt, geweld. Als niet, ga verder. De band's nalatenschap is veilig; jouw afspeellijst is persoonlijk.

Bands & artiesten

Related Categories