In de cassette-tijd was een mixtape geen product dat je kocht — het was een arbeid van liefde die je maakte. Je zocht bij de radio, vinger op Record en Pause, liedjes vangend tussen DJ-geprater. Of je dubde van vinyl, CD, of een andere tape, zorgvuldig nummers sequenceerend om een verhaal te vertellen, een verknalling te bekennen, of een roadtrip te vuren.
De lege cassette (Type I, II, of IV) was je canvas. De 60-, 90-, of 120-minuten speeltijd dwing tot curatie. Handgeschreven J-cards, versierde hoesjes, en de onontkoombare ruis werden deel van de charme. Streaming-afspeellijsten zijn comfortabel, maar ze missen de tactiele intentie — de spoel, de pauze, het "ik maakte dit voor jou" gewicht — van een echte mixtape.