Jack Black heeft nooit een definitieve "favoriete artiesten" lijst gepubliceerd, maar interviews, Tenacious D's covers, en zijn sociale media-optredens onthullen een muzieknerd's encyclopedische waardering die genres en era's omspant.
Tenacious D parodieert rock niet alleen – het vier het. De band's nummers ("Tribute," "The Metal," "Kickapoo") zijn liefdesbrieven aan de tropes die Black adoreert: de duivel op de kruispunt, de powerchord als goddelijke interventie, de acoustische-naar-elektrische epifanie. Zijn komische persona – exuberant, onbezorgd, fysiek toegewijd – spiegelt de frontmannen die hij opgroeide met te bewonderen.
Black's smaak is niet gecureerd voor coolness; het is echt omnivoor. Hij zal Disney-nummers, Bollywood-nummers, of death metal met gelijke oprechtheid covern. Die authenticiteit – muziek liefhebben zonder ironie – is waarom zijn muzikale komedie werkt. Hij spot niet de cultuur; hij nodigt je uit in zijn fandom.