Sherlock Holmes' meest theatrale zaak scharniert op een moordwapen dat leeft – en dat is precies waarom het terugslaat. Dr. Grimesby Roylotts plan om zijn stiefdochters te doden met een giftige slang ontwart door drie fatale fouten.
Roylott gaat ervan uit dat een slang geen sporen achterlaat. Holmes merkt de ventilator, de dummy bel-touw, en het bed vastgeklampt aan de vloer – aanwijzingen die de slangenspad uit de aangrenzende kamer onthullen.
Roylott onderschat zijn stiefdochter. Helen huurt heimelijk Holmes in, verhuist van kamer als ze de fluit hoort, en signaleert gevaar – de tijdlijn verstorend.
Als Holmes de slang met zijn stok slaat, trekt het zich terug door de ventilator en bijt Roylott, doodt hem met zijn eigen wapen. Een levend dier kan niet volledig gecontroleerd worden; zijn aantrekking tot warmte (het bel-touw) en defensieve instincten maken het wijd onbetrouwbaar.
Het verhaal is een meesterles in poëtische gerechtigheid: overmoed en kwaadwilligheid creëren het instrument van hun eigen ondergang.