Deze schreeuw wordt in het verhaal verschillende keren genoemd, eerst wanneer Holmes en Watson worden voorgesteld aan Dr. Roylott en opnieuw wanneer Helen Stoner de gebeurtenissen beschrijft die tot de dood van haar zus hebben geleid. Deze herhaalde vermelding van de schreeuw is een voorbode van de cruciale rol ervan in de climax van het verhaal , waar het dient als een waarschuwing voor Helen en een essentiële aanwijzing voor Holmes.
De schreeuw wordt geassocieerd met gevaar en geweld, wat Holmes er uiteindelijk toe brengt te concluderen dat de schreeuw niet alleen een kreet van woede is, maar een signaal naar de dodelijke "gespikkelde band" - de slang.
Deze voorafschaduwing creëert spanning en stelt de lezer in staat te anticiperen op de rol van de schreeuw in de zich ontvouwende gebeurtenissen.