Trompetvingeringen verwijzen naar de verschillende vingerafstellingen voor het indrukken van de knoppen bovenop een trompet. Wanneer bepaalde ventielen worden ingedrukt, kan de trompet een bepaalde reeks noten spelen. De manier waarop iemand zijn lippen spanst, ook wel embouchure genoemd, bepaalt welke noot er klinkt zodra de ventielen ingedrukt of losgelaten zijn. Veel noten hebben meerdere vingerafstellingen die dezelfde toonhoogte produceren.
Tot eind 18e eeuw hadden trompetten slechts één lange buis, waardoor ze slechts bepaalde noten konden spelen. Trompetisten pauzeerden tijdens een stuk om buizen te wisselen, zodat de trompet mee kon met toonartsveranderingen. Dit was de standaard tot begin 19e eeuw, toen de vraag naar instrumenten met een groter bereik steeg. Heinrich Stölzel wordt gecrediteerd met de uitvinding van het ventiel rond 1814, waardoor vingeringen de omslachtige buiswisseling vervingen.
Trompetventielen hebben een reeks gaten die geblokkeerd zijn wanneer geen knoppen ingedrukt zijn. Een ventiel activeer je door de knoppen bovenaan in te drukken, waardoor het ventiel verschuift. De gaten in het ventiel lijnen zich dan uit met de buizen van de trompet, wat de effectieve buislengte verlengt. Hierdoor kan de trompetist de toonhoogte variëren.
Wanneer geen ventielen ingedrukt zijn, staat de trompet in 'open stand'. C, G en E zijn de noten die je kunt spelen met open vingering. Wanneer het dichtstbijzijnde ventiel (naar het gezicht) ingedrukt wordt, speel je A, F, Ais en D. Het middelste ventiel geeft B en Fis. Het verste ventiel geeft G, Dis, A of E.
De eerste twee ventielen ingedrukt: A, E en Cis. De achterste twee: Gis en Dis. De voorste en achterste: G en D. Alle drie ingedrukt: Fis en Cis.