De Wacht (Wachter) in Sophocles' Antigone is een van theater's grote onwillige boden. Hij wil er niet zijn. Hij wilde haar niet vangen. En zijn rapport aan Creon onthult meer over Antigone — en de tragedie's centrale conflict — dan elke choraal ode.
Zijn openingsbezorgdheid: hij wordt niet geëxecuteerd voor het niet voorkomen van de begrafenis. "Ik heb het niet gedaan. Ik heb niet gezien wie het deed. Dood de boodschapper niet." De bureaucratische instinct om de toorn van de tiran te overleven.
Ondanks zichzelf beschrijft hij Antigone met verstoorde respect:
Een lage wachtert erkent edelmoedigheid die de koning niet kan.
Hij gelooft dat ze bestraft verdient volgens de wet van de stad. Maar hij ontziet haar volgens de wet van het hart. Zijn geconflictueerde houding spiegelt de centrale spanning van het stuk: burgelijke plicht vs. goddelijke verplichting, staat vs. familie, Creon vs. Antigone.
De Wacht vermenschelijkt Antigone voordat ze een woord spreekt in haar eigen verdediging. Hij is de publieksvertegenwoordiger binnen het stuk — gewoon, geconfliceerd, gedwongen mee te doen aan onrecht. Zijn verslag maakt de tragedie burgelijk, niet alleen familieel. Wanneer zelfs de ambtenaar de grootte van de gevangene ziet, wordt de blindheid van de koning crimineel.