De historische consensus is duidelijk: zeer weinig zwarte soldaten dienden in het Confederaat leger. Confederaat leidership was heftig tegen het wapenen van verslaveerden, gedreven door angst voor opstand en toewijding aan wit supremacisme.
Een minderheid van Confederaat figuren, notably Generaal Patrick Cleburne, stelde voor zwarte mannen te werven in ruil voor vrijheid. Het voorstel werd grotendeels onderdrukt.
Sommige individuele zwarte mannen dienden — primair in niet-gevechtscapaciteiten: arbeiders, wagenvoerders, muzikanten, of als lijfdienaren aan officieren. Een handvol mocht misschien onofficieël wapens dragen in noodsituaties, maar dit waren uitzonderingen, geen beleid.
Exacte aantallen blijven onzeker; historici onderzoeken voortdurend. Echter, het narratief van wijdverspreide zwarte Confederaat gevechtsdienst wordt niet ondersteund door de mainstream historiografie.