Vioolvingeringen veroorzaken vaak verwarring bij violisten en componisten die voor het instrument willen spelen of schrijven. Het concept van vioolposities leidt vaak tot meer frustratie dan nodig. De viool gebruikt vier vingers om alle toonhoogtes in de chromatische schaal te spelen. Door de hele hand te verplaatsen, wordt het mogelijk om de viool snel te spelen met minimaal energieverlies. Vioolvingeringen leren maakt het mogelijk voor een violist om muziek correct te spelen en voor een componist om muziek te schrijven die binnen bereik ligt.
Leer over eerste-positie vingeringen. In eerste positie gebruikt de linkerhand vier vingers om acht toonhoogtes op één van de vier snaren te spelen. Toonhoogtes variëren per snaar. De eerste positie op de G-snaar speelt G door de snaar open te laten (geen vingers). De wijsvinger speelt gis en a, de middelvinger bes en b, de ringvinger c en cis, gevolgd door de pink die d speelt.
Raadpleeg een vioolschema voor de vingeringen van de overige snaren en posities. In eerste positie speelt de D-snaar d tot a, de A-snaar a tot e, en de E-snaar e tot b. Hiermee kan je een volledige chromatische schaal spelen van laag G tot hoog b zonder handpositie te veranderen, alleen door van snaar te wisselen.
Leer hoe posities werken door te begrijpen hoe de hand op de viool beweegt. De eerste positie op de G-snaar speelt de laagste noten. De tweede positie begint op b (één stap hoger dan de eerste vingering in eerste positie). Derde positie begint op c, vierde op d, en zo alfabetisch tot zevende positie.