In de vroege 1900's beperkten jazzarrangementen de ritmische mogelijkheden van klarinetisten, waardoor ongebonden improvisaties aan de blaassectie overbleven. In de jaren '20 begonnen Chicago-klarinetisten meer te klinken als cornetisten, met emotionele uitvoeringen die notebuiging (bending) omvatten. De bending-techniek betekent: een noot spelen, de toonhoogte plotseling laten zakken, en terugkeren naar de oorspronkelijke noot. Bends worden genoteerd met een omgekeerde halve maan boven de noot. De methode helpt klarinetisten hun klank beter te controleren en emotie toe te voegen.
Zit rechtop in je speelstoel of sta rechtop met ontspannen schouders. Houd je hoofd opgericht, kijk recht vooruit, met je keel open en niet gespannen.
Breng de klarinet aan je mond en vorm een juiste embouchure. Je bovenlip ligt boven het mondstuk, je onderlip blijft ingetukt onder het riet. Stop niet te veel riet in je mond.
Speel een noot op toonhoogte. Laat je kaak snel zakken om de lipspanning te verlagen – de toonhoogte daalt direct.
Til je kaak en span je lippen aan om de noot terug naar toonhoogte te brengen. Verander je vingering niet tijdens het spelen; de toonhoogteverlaging en -terugkeer gebeurt puur met je mond.