De rechterhandvingertechnieken voor gitaar variëren per stijl en persoonlijke voorkeur. De vingers van de rechterhand slaan en prikken de snaren met diverse technieken, afhankelijk van het tempo. Sommige vingeringstypen vereisen intense coördinatie, anderen maken gitaarspelen makkelijker. Verschillende vingeringstechnieken leren geeft speelversatiliteit en gemak voor elk type gitarmuziek, of je nu beginner of ervaren gitarist bent.
De flamenco downstroke is een simpele vingeringstechniek die het hele akkoord in één keer speelt door gebruik van de wijsvinger. De voorkant van de nagel van de rechterhand wijsvinger creëert een zachte, enkele klank. De wijsvinger zweeft boven de derde en vierde snaar, terwijl de overige vingers klaarstaan om diepte of demping toe te voegen. Vingers toevoegen aan de downstroke creëert een harder geluid, maar beginners moeten beginnen met alleen de wijsvinger.
De upstroke wordt gebruikt voor nummers met snellere tempi, direct na de downstroke. De rechterhandvingers zweeven op dezelfde plek als bij de downstroke, terwijl de wijsvinger een gladde, enkele akkoord creëert. Bij meer volume kan de achterkant van de duimnagel gebruikt worden in plaats van de wijsvinger.
In deze slag spelen de wijs-, middel- en ringvinger van de rechterhand de downstroke. In plaats van het akkoord tegelijk te spelen, maakt elke vinger een afzonderlijke intrede. De gitarist voelt het ritme en speelt het enkele akkoord met drie verschillende startpunten. Voor meer klankdiepte kan de rasgueo met vier vingers gespeeld worden. Bij snellere tempi volgt de afwaartse rasgueo direct een opwaartse rasgueo.
Bij de rest stroke prikt de vinger één snaar en rust dan op de aansluitende snaar. Alleen de punt van de vinger wordt gebruikt, voornodig voor schalen en duidelijke melodieën. Deze techniek kan ook door middel van afwisselende vingers gebruikt worden. De free stroke wordt voornamelijk gebruikt voor akkoorden, arpeggio's en zelfbegeleiding. De gitarist prikt met elke vinger, van wijs naar middel naar ring naar pink. De vingers raken één snaar en vermijden de anderen tijdens het spelen.
In deze methode wordt de basnoot gespeeld met de zijkant van de duim, terwijl de overige vingers de rest van het akkoord spelen. De vier andere vingers prikken of slaan met de gewenste techniek, afhankelijk van het gewenste effect. Het is sneller en nauwkeuriger dan proberen te spelen met alleen de duim. Het creëert een geluid vergelijkbaar met het gebruik van een plectrum (pick) op een staal snaargitaar en is een van de makkelijkere technieken voor beginnende fingerpicking.