Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekbasis

Hoe je Beethovens muziek analyseert

Beethovens muziek gebruikt standaard tonale harmonie om akoordvoortgang te analyseren. Hoewel hij voor zijn tijd ver gevorderd was, gebruikt Beethovens muziek het 18e-eeuwse systeem van toontarten, vormen, voortgangen en akkoorden. Je hebt een solide begrip van tonale harmonie nodig om zijn muziek te analyseren; een standaardprocedure helpt echter om Beethovens muziek correct te beginnen analyseren.

Benodigdheden

Instructies

  1. Begin met leren over de hoofdfomen in klassieke muziek. Beethoven schreef sonates, symfonieën, binaire, ternary, cantates en rondo's. Leren hoe je elk van deze vormen identificeert, moet prioriteit hebben. Je kunt een vorm bepalen door te onderscheiden hoeveel muzieksecties er zijn. Soms duiden dubbele balklijnen in de muziek de secties aan. Andere keren is er een toonartverandering of een nieuwe melodie of ritme geïntroduceerd.

  2. Leer hoe je toontarten identificeert. Beethoven gebruikte altijd een toonteken in zijn muziek. Muziek kan in een grote of in een kleine toonart zijn. Gebruik de kwintencirkel om te bepalen welke mogelijkheden er voor het stuk zijn dat je analyseert. Als het stuk vijf molen heeft, kijk naar de kwintencirkel om te bepalen welke toonartmogelijkheden er voor vijf molen bestaan. Er zal één grote en één kleine toonart zijn. (Zie Bronnen voor meer over de kwintencirkel.)

  3. Bepaal of de toonteken groot of klein is. In de meeste gevallen kun je dit doen door naar het eerste akkoord van het stuk te kijken. Als je een toonteken zonder molen of kruizen hebt, ben je of in C-groot of in a-klein. Als het eerste akkoord van het stuk een C-groot akkoord is, dan kun je zeker weten dat het stuk in C-groot is. Als het een a-klein akkoord is, zal het waarschijnlijk in a-klein zijn.

  4. Bepaal waar de eerste zin begint en eindigt. Je kunt dit doen door naar de melodie in het stuk te kijken. De melodie begint en eindigt meestal op de tonica of de dominante. De tonica is de eerste noot van de toonart; in C-groot is de tonica C. De dominante is de vijfde van de toonart; in C-groot is het een G.

  5. Analyseer elk akkoord in de eerste zin. Je moet de akkoorden noteren met Romeinse cijfers. Het eerste akkoord moet I of i zijn. Kleine Romeinse cijfers duiden kleine akkoorden aan. Hoofdletters duiden grote akkoorden aan. De Romeinse cijfers staan in relatie tot de schaaltrap van de grondtoon van het akkoord. Bijvoorbeeld, in C-groot is C I en D is ii, omdat een D-akkoord in C-groot klein is.

  6. Ga door met het analyseren van elke zin in het stuk. Op een gegeven moment zal het stuk moduleren naar een nieuwe toonart. Zoek naar een secundaire dominante wanneer dit gebeurt. Een secundaire dominante is de dominante van de dominante. Bijvoorbeeld, in C-groot zou de secundaire dominante D zijn, omdat D de vijfde van G is. Wanneer je een secundaire dominante ziet, noteer het als V/I omdat de nieuwe toonart naar G zal bewegen. V/I geeft aan dat het D-akkoord dat naar G beweegt, de dominante van G is.

  7. Ga door met het analyseren van de rest van het stuk, let op eventuele extra modulaties. In de Klassieke periode keert de muziek bijna altijd terug naar de tonica thuistoonart.

Muziekbasis

Related Categories