De blokfluit is een instrument dat door de geschiedenis heen gebruikt is om muziek te spelen. Bach gebruikte de blokfluit in zijn vroege composities voordat specifieke instrumenten in een partituur gevraagd werden. De blokfluit is een veelzijdig, duurzaam en simpel te leren instrument dat in basisschool- en middelschoolmuziekklassen gebruikt wordt. Blokfluiten hebben de capaciteit om alle noten in onze muzikale schaal te produceren. Leren om blokfluitgaten te verbinden met noten is een simpele kwestie van oefening.
Houd de blokfluit correct vast door de linkerduim onder de blokfluit te plaatsen om het gat op de onderkant te bedekken. De duim zal fungeren om de blokfluit te stabiliseren en het instrument te helpen ondersteunen zodat de andere vingers vrij zijn om te spelen.
Plaats de linkerhand wijsvinger op het eerste gat, de middelvinger op het tweede gat en de ringvinger op het derde gat dat lichtjes uit het midden is. De rechterhand moet de reeks voortzetten met de wijsvinger op het vierde gat, de middelvinger op het vijfde gat, de ringvinger op het eerste dubbele gat en de pink op het laatste dubbele gat.
Leer de namen van de noten in de vioolclé. De eerste lijn begint met een E, dan gaat alles alfabetisch door door van lijn naar ruimte te gaan. De eerste ruimte zal dan F zijn, de volgende lijn G, gevolgd door een A-ruimte en zo verder op het staf.
Leer de noten op het staf spelen. Gebruik een sopraanblokfluit vingeringstabel om te leren welke gaten bedekt moeten worden voor elke noot. Midden-C onder het staf moet gespeeld worden met alle vingers die gaten bedekken. De volgende noot D, zal alle gaten bedekt hebben behalve de pink op de rechterhand. E is alle noten behalve de pink en ringvinger van de rechterhand.
Ga door omhoog de schaal alle natuurlijke toonhoogtes te leren. Zodra je die noten gememoriseerd hebt, leer de kruis en mol toonhoogtes van de schaal. Natuurlijke toonhoogtes worden voorgesteld door een simpele letternaam zoals "C." Kruizen en molen zullen een kruis symbool "#" of een mol symbool "b" gebruiken om aan te geven dat de noot een halve toon hoger of lager moet zijn.