Bladmuziek omzetten naar wiskunde betekent de noten, toonhoogtes en akkoorden reduceren tot hun numerieke waarde op de diatonische schaal. Na conversie voor de diatonische schaaltrappen, kun je de intervallen tussen elke aangrenzende noot of akkoordgebeurtenis door de muziek heen bepalen. Dit helpt de gedachtegang van de componist begrijpen in het construeren van de muziek en hoe ze consonante of dissonante creëerden. Deze analysemethode versterkt niet alleen je vermogen om te analyseren volgens diatonische schalen en formules, maar ook om muziek te leren volgens een wiskundige leerstijl.
Stap 1: Bepaal in welke toonsoort de muziek is. Kijk naar de eerste en laatste noot of de bas van het akkoord van het stuk, wat vaak de toonsoort verraadt. Raadpleeg de cirkel van vijfden om de toonsoort en zijn parallelle mineur te ontdekken, wat ook helpt de tonica (startpositie) te bepalen. De cirkel van vijfden laat je het aantal kruisen of mollen tellen om de toonsoort te bepalen.
Stap 2: Schrijf de diatonische schaal uit, beginnend met de tonica (eerste graad) en eindigend bij de leidtoon (zevende graad). Op drie regels schrijf je: de naam van elke graad, de muzieknoot voor elke graad (bepaald door de toonsoort) en de genummerde schaaltrappen.
Stap 3: Analyseer een deel van de muziek, zet individuele toonhoogtes of akkoorden om in schaaltrappen. Onthoud dat akkoorden geïnverteerd kunnen zijn (de basnoot is niet altijd de laagste). Schrijf elke noot in een akkoord uit en zoek triadische relaties om de juiste basnoot te vinden.
Stap 4: Zoek patronen in de muziek, zoals het bekende Westerse cliché 1-4-5-1 of andere vorm van terugkeer naar de tonica (1). Voorbeelden: 1-5-4-5-1 of 1-5-7-1. In Westerse muziek is het meestal de dominant of leidtoon die het beste terugleidt naar de tonica.
Stap 5: Zoek intervalrelaties tussen segmenten of zinnen van de muziek. Bepaal het interval met de diatonische schaal (stap 2) door het aantal schaaltrappen tussen elk muzikaal evenement te tellen. Let op modulaties naar andere toonsoorten, aangegeven door toevallige tekens in specifieke zinnen.