Akkoorden toevoegen aan een melodielijn is belangrijk als je een ritmesectie schrijft voor een instrumentaal of vocaal thema. Dit kan moeilijk lijken, maar basismuziektheorie vereenvoudigt het proces. Om akkoorden aan een thema te koppelen, moet je begrijpen dat de eerste, vierde en vijfde akkoorden in elke toonart goed samenklinken, en de zesde altijd de relatieve kleine is. In C-groot: C, F, G werken goed voor een akkoordvoortgang, A is de relatieve kleine.
Identificeer de toonart van het thema waar je akkoorden aan wilt toevoegen. De 'toonart' bepaalt welke noten in de melodie gebruikt worden. Toonarten herken je aan de kruizen en mollen in het nummer. Voorbeeld: C-groot heeft geen mollen, dus als alle noten natuurlijk zijn, is het C-groot of de relatieve kleine A-klein. Als de melodie Fis en Cis bevat, is de toonart D of B-klein. Identificeer de noot waarop de melodie begint of eindigt voor de meest waarschijnlijke toonart.
Ontbind de melodie in basiscomponenten. Musici gebruiken 'doorgangstonen' of versieringen om de melodie interessanter te maken. Verwijder noten die niet essentieel zijn voor de hoofdmelodie. Snel gespeelde noten of buitentonale noten zijn waarschijnlijk niet relevant.
Zet de melodie op een muziekstaf. Plot de noten in maten op hun relevante posities op het melodie-staf. Lijnen (van onder naar boven): E, G, B, D, F. Ruimtes: F, A, C, E. Verdeel in maten.
Bekijk elke maat apart en bepaal welk akkoord het beste past bij die noten. Voorbeeld: maat bevat Es en C, beide in C-klein akkoord -> waarschijnlijk meest geschikt. Vooral als toonart C-klein is. Onthoud: beste grote akkoorden zijn 1e, 4e, 5e trapstand, en kleine versies van 2e, 3e, 6e trapstand.
Speel het akkoord van de dominantenoot als je niet zeker bent. In één maat: lange C gevolgd door kortere F. Zowel C als F-groot zijn opties, maar C is waarschijnlijk beter omdat het langer gehouden werd in de melodie.