Wie ooit op een live concert was, kent de realiteit: bas voelen, snare kraken, elk instrument onderscheidbaar. Sinds vroege opnamedagen proberen ingenieurs deze realiteit na te bootsen. Hun inspanningen leerden ons veel over mono vs stereo.
Mono-opname: alle geluiden op één kanaal. Afspelen op stereo → linker en rechter luidspreker identiek. Stereo-opname: stereo-microfoon of twee mono-microfoons. Twee onafhankelijke kanalen, niet gemengd → linker/rechter geluid verschilt licht.
Live concert: ons brein localiseert instrumenten door luidheidsverschillen en tijdaankomstverschillen. Zelfs met dicht ogen weet brein waar instrumenten staan. Deze directionele cues = imaging. Mono mist imaging (alles in één kanaal). Stereo is levendiger: twee kanalen met verschillende niveaus/tijden geven brein de cues voor live geluidsveld.
Bij stereo luisteren: je positie tussen luidsprekers bepaalt wat je hoort. Er is één optimale positie ("sweet spot") met beste imaging/realisme. Stereo heeft sweet spot door verschillende timing/niveaus. Mono heeft geen sweet spot: linker/rechter identiek → overal in ruimte hetzelfde geluid.
Meer signaalinformatie = grotere bandbreedte. Mono = kleine bestandsgroottes (mixen naar één kanaal vangt minder frequenties). Stereo = meer frequenties voor timing/niveau per kanaal → grotere bestanden, hogere bandbreedte. Hogere bandbreedte = zwaardere eisen aan apparatuur. Voor stemopnames (imaging onbelangrijk) is mono beter.