Muzikanten doorlopen diverse cursussen die een stevige basis leggen voor gevorderde instrumentale techniek. Deze vorm kerncurriculum van elke muziekstudie. Studenten leren analyseren, interpreteren, dieper waarderen. Muzikanten en niet-muzikanten profiteren: inzicht in mechanica van muziek, meer veelzijdige muzikanten en toehoorders.
Verplicht in alle conservatorium/universiteitsprogramma's. Doel: zichtzingen ontwikkelen, intervallen, schalen, akkoorden, voordrachten auditief herkennen. Laatste semester: vierstemmige harmonie dicteren. Lessen meerdere keren per week. Melodieën zingen uit literatuur, ritmes kloppen (progressiever complex).
Typisch tweejaarsprogramma. Leert elementen van tonale harmonie, eindsegment: 20e-eeuwse muziek. Verplicht voor alle specialisaties (geschiedenis, uitvoering, compositie, educatie). Theorie = basis voor begrip structuur achter muzieksystemen. Studenten identificeren geschreven component van elementen uit gehoortraining (intervallen, schalen, akkoorden, voordrachten).
Definitie (CraftOfMusic.com): "noot tegen noot". Leer 2-, 3-, 4-, 5-stemmige harmonie combineren tot meerdere onafhankelijke muzikale lijnen. Stemvoeringprincipes → melodieën die gebalanceerd zijn en standaard akkoordvoortgang volgen. Meestal voor gevorderde componisten/muzikanten. Niet alle scholen verplicht, maar vaak aanbevolen keuzevak.
Alle muziekstudenten basiscursussen Westerse kunstmuziek. Van Oud-Griekenland tot heden: componisten, werken, technieken, stijlen, maatschappelijke betekenis. Meestal auditieve identificatie van werken per periode (titel, datum, componist). Dient als breed overzicht voor interpretatie van uit te voeren repertoire.