Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekbasis

Hoe muziekpartituurs te maken

Muziekpartituurs zijn geschreven composities die verschillende delen voor instrumenten tonen, die samen gespeeld worden tijdens optredens. Muziekpartituurs worden meestal gebruikt door dirigenten, die alle muziek tijdens optredens moeten lezen tijdens het dirigeren van een ensemble van uitvoerders. Componisten en arrangeurs gebruiken ook muziekpartituurs om te zien hoe de verschillende delen harmoniseren tijdens het schrijven of arrangeren van muziek. Partituurs kunnen gemaakt worden met gelinieerd manuscriptpapier, of makkelijker met compositiesoftware zoals "Sibelius" of "Finale", die veel stappen automatisch voltooien. Een goede partituur schrijven hangt af van een goed begrip van alle gebruikte instrumenten.

Benodigdheden

Instructies

Een partituur maken

  1. Kies de instrumenten die in de partituur gebruikt worden. Als je partituur bijvoorbeeld zeven delen bevat, zet je zeven lijnen in een haak (één lijn voor elk deel, samen spelend) genaamd een systeem. De partituurvolgorde van instrumenten is: houtblazers, hoorns, koper, slagwerk, en strijkers. De partituurvolgorde betekent dat de houtblazers, zoals de piccolo, op de bovenste lijn in een partituur moeten verschijnen, terwijl een strijkinstrument, zoals de contrabas, onderaan staat. Schrijf de sleutel van elk instrument in de corresponderende lijn, samen met het noteren van elk instrument links van elke lijn. Het begrijpen van de mogelijkheden van elk instrument vereist veel zorgvuldig studie om het potentieel van elk instrument in het eindproduct te maximaliseren.

  2. Kies de toonsoort en maatsoort en schrijf ze in elke lijn. Bijvoorbeeld, de toonsoort D Majeur bevat twee kruizen, F# en C#, dus schrijf de kruissymbolen (#) na het sleutelsymbool op de plek van F of C om aan te geven dat die noten scherp gespeeld worden tenzij anders aangegeven. Vervolgens schrijf de maatsoort, wat een getal is dat het aantal tellen per maat aangeeft, met de nootwaarde die één teller waard is eronder, zoals 4/4 of gemeentijd.

  3. Begin met noteren. Als je geen compositiesoftware gebruikt, volg een paar richtlijnen voor een accurate partituur. Bij het noteren van langere nootwaarden (zoals kwart, halve, en hele noten), laat voldoende ruimte tussen de noten omdat je het tempo op en neer de partituur uitlijnt. Bijvoorbeeld, als je een koperdeel schrijft met vier kwartnoten in een maat (in 4/4-tijd) terwijl de viool zestien zestiende noten speelt, laat voldoende ruimte tussen kwartnoten om vier noten er gemakkelijk onder te schrijven. Het gebruik van een liniaal om de tellen letterlijk uit te lijnen wordt aangeraden voor een schone, begrijpelijke partituur; zoals in het vorige voorbeeld, de eerste zestiende noot lijnt uit met de eerste kwart, en de vijfde zestiende noot lijnt uit met de tweede.

  4. Voeg andere markeringen toe, zoals tempo en dynamiek. Tempomarkeringen zoals "presto" duiden op spelen met een hoge snelheid (tempo) tijdens uitvoering. Klassieke componisten/arrangeurs leren meestal de Italiaanse terminologie voor formaliteit – de "universele taal" van klassieke muziek over landen heen – maar gebruiken ook vaak Engels. Andere articulatiemarkeringen kunnen woorden als "pesante" boven de muziek betekenen "zwaar," om spelers een idee te geven voor de gevoel van de muziek; een puntje boven een noot duidt "staccato," of een korte noot, terwijl een streepje boven een noot "legato," of een lang uitgezongen noot zonder ruimte aanduidt. "Dynamiek" gaat over de luidheid of zachtheid van de muziek, gemarkeerd onder elke lijn altijd met "F," (voor "Forte" – luid) of "P," ("Piano" – zacht) of meerdere markeringen om te benadrukken hoe luid of zacht. De timing van deze stap hangt af van je voorkeur, maar focussen op details komt meestal na de notatie en kan het proces makkelijker maken. Afhankelijk van het muziekstuk, kun je de noodzaak vinden om tijd- en toonsoorten tijdens de compositie te wisselen.

Muziekbasis

Related Categories