Er zijn veel verschillende vormen waarin muziek gecomponeerd wordt, en de canon springt eruit als een van de meest interessante. Meest populair tijdens de Barokperiode, werd de canon gebruikt als een apparaat om de emotionele kwaliteit van een nummer te versterken. Veel grote composities maken gebruik van de canon, en vaak blijft het onopgemerkt.
Een canon is een stijl van contrapuntale (counterpoint) muziek waar twee melodieën van het nummer imitaties zijn van elkaar. Contrapuntale muziek is muziek die twee of meer distincte melodieën heeft. Er zijn twee basismelodieën in een canon, de leader (voorloper) en de follower (volger). De follower imiteert de leader en kan dit op verschillende manieren doen.
Een canon heeft drie duidelijke kwaliteiten die het een canon maken: de follower moet na de leader beginnen, de follower moet de melodie van de leader repliceren en als de leader zijn initiële melodie verandert, moet de follower ook veranderen.
De follower kan de melodie van de leader dupliceren door een octaaf hoger of lager te spelen, te beginnen op een andere toonhoogte, de melodie achterstevoren te spelen (retrograde), op een andere snelheid te spelen (proportionele canon), in tegenbeweging te bewegen (contrary motion) of precies wat de leader speelt. Bij beginnen op een andere toonhoogte, imiteert de follower de melodie zo om in dezelfde toonsoort te blijven of wordt een transpositie in een andere toonsoort (spiegelcanon). Wanneer de follower de leader in dezelfde toonsoort imiteert, zijn de intervallen van de follower tussen noten iets anders dan die van de leader. Tegenbeweging (contrary motion) is de progressie van zowel de leader als follower gebruikmakend van dezelfde nootintervallen, maar in tegengestelde richtingen.
Toen canonnen voor het eerst geschreven werden, gaven componisten de spelers de melodie van de leader met een soort notatie om hen te vertellen hoe ze de leader moesten begeleiden. Er is een stijl van noteren van een canon waarbij de componist exprès probeert te verbergen dat hij een canon heeft geschreven. Johann Sebastian (J.S.) Bach was bekend om dit te doen. Echter, hij zou aanwijzingen in zijn partituurs opnemen om spelers de canon te helpen ontcijferen.
Misschien de meest bekende canon is Johann Pachelbel's "Canon in D." Het wordt vaak gehoord bij diploma-uitreiking. Goede voorbeelden van J.S. Bach voor de verschillende canonstijlen zijn "Veertien Canonnen op de Goldberg Grond," die tegenbeweging en retrograde canonnen gebruikt; "Goldberg Variaties," die unisono, octaven en andere intervallen gebruikt; en "De Kunst van de Fuga," die de proportionale canon gebruikt.