Arts >> Kunst en entertainment >  >> Muziek >> Muziekbasis

Geschiedenis van blues & jazzmuziek

De geschiedenis van blues en jazzmuziek zijn bijna onlosmakelijk verbonden, aangezien ze veel van dezelfde oorsprongen en gelijkenissen delen. Aangezien deze muziekstijlen zich ontwikkelden in live optredens, vaak in de schaduwrijke localiën van bars en brothels, en vóór het bestaan van moderne opnagetechnologie, is het soms moeilijk om waarheid, gerucht en mythe te scheiden. Toch hebben beide muziekvormen een grote culturele betekenis in de Verenigde Staten, met muzikant Art Blakey, onder anderen, die jazz het belangrijkste kunstformaat van het land noemt.

Oorsprong

De oorsprong van jazz en bluesmuziek wordt teruggevoerd tot Afrikaans-Amerikaanse rituele muziek in de Diepe Zuiden. Door de 19e heen werden Afrikaans-Amerikanen getraind in Europese instrumenten, zoals de voorlopers van de moderne gitaar, de viool en de piano. Vandaag de dag delen de meeste jazz en bluesmuziek de pentatonische toonladder, gekenmerkt door vijf toonhoogtes per octaaf en te traceren naar 18e en 19e eeuwse muzikale tradities.

Laat 19e eeuw

Tijdens de laatste decennia van de 1800s boden vaudeville en live ragtime-optredens de kans voor muzikanten om een unieke mengeling van Afrikaanse muziekscales en Europese harmonie te verfijnen. In New Orleans' Storyville-district werd cornetist Buddy Bolden (1877-1931) de eerste erkende jazzmuzikant, door syncope en improvisatie te mengen in zijn live optredens in bars en brothels. Bolden doorbracht de laatste 20 jaar van zijn leven in een geestelijke inrichting, en er zijn geen opnames van Bolden bekend.

Vroeg 20e eeuw

In de jaren 20 en 30, bekend als de "Jazeeuw," werd jazzmuziek landelijk steeds populairder, vooral in het Middenwesten en Noordoosten. In 1924 waren King Oliver en Louis Armstrong grote jazzacts in Chicago, en zangeres Bessie Smith nam succesvolle bluesalbums op. Het jaar darauf debuteerde George Gershwin's "Rhapsody in Blue," een instrumentale jazzstandaard, in New York City. Improvisatieve jazz leidde tot de ontwikkeling van swing in de jaren 30, gekenmerkt door snelle, uptempo dansmuziek.

Laat 20e eeuw

Midden de eeuw werd bluesmuziek onscherper van rock 'n' roll, met artiesten als Muddy Waters, B.B. King, Little Richard en Chuck Berry die vrij tussen de twee vormen bewogen. Aan de andere kant bewoog jazzmuziek in de late jaren 40 tot de jaren 60 naar een minder populaire "bebop" stijl. Altsaxophonist Charlie Parker, pianist Thelonious Monk en trompetist Dizzy Gillespie componeerden gecompliceerde, moeilijke muziek, met toenemende dissonantie en experimentalisme.

Invloeden

In de laatste decennia van de 20e eeuw en het eerste decennium van de 21e eeuw, hebben blues en jazz zich stilistiek bewogen naar fusie, werelmuziek en rock 'n' roll. De bluesvorm is onlosmakelijk verbonden met jazz en andere stijlen, inclusief rock 'n' roll, door de alomtegenwoordige twaalf-maat blues akkoordvoortgang. John Thomas, de auteur van "Voice Leading for Guitar: Moving Through the Changes," heeft gezegd dat het leren van bluesvoortgangen "kritieke elementen zijn voor het opbouwen van een jazzrepertoire."

Muziekbasis

Related Categories