Een van de eerste blootstellingen die pianisten waarschijnlijk aan jazz zullen krijgen is door de blues, aangezien de 12-maat blues de meest voorkomende is onder jazz pianoliteratuur. De blues benaderen vereist enige kennis van de piano, maar zelfs een beginnende pianist kan succesvol zijn in het uitvoeren van een blues improvisatie (melodie op de plek gemaakt) en wennen aan de ritmische verschillen tussen klassieke en jazz achtste noten.
Terwijl achtste noten typisch recht zijn in klassieke muziek (betekent dat ze precies zoals geschreven gespeeld worden), past jazz typisch een ander "zwaaiend" ritme toe op dezelfde noten. Sommige boeken markeren het nieuwe ritme vaak foutief als een puntachtste noot en een zestiende noot. Echter, dit maakt de tweede noot te kort. Liever, visualiseer de achtste noten als een trioot met een kwartnoot als de eerste noot en een achtste noot als de tweede noot. Daarnaast, plaats de nadruk op de tweede noot in plaats van de eerste. Op deze manier leidt de achtste noot naar de volgende sterke telling. Het toepassen van dit concept kan een grote hoeveelheid oefening kosten, maar het luisteren naar veel jazzmuziek en het kopiëren van de manier waarop de muzikanten ritmes spelen is een goede manier om te beginnen met het begrijpen van "geswungene achtsten".
De 12-maat blues bestaat typisch uit 12 maten in 4/4 tijd. In zijn simpelste vorm zijn de gebruikte akkoorden de tonica (I), subdominante (IV) en dominante (V). Daarnaast omvatten deze akkoorden een verlaagde zevende in hun respectieve schalen. Dus in de toonart C, bijvoorbeeld, omvat de tonica akkoord een Bb, de subdominante een Eb en de dominante een F. Wanneer je deze akkoorden gebruikt om een jazz ensemble te begeleiden, is het best om nadruk te leggen op de toegevoegde zevende. Je kunt zelfs proberen de zevende in de bas te plaatsen. Bijvoorbeeld, hoewel het verleidelijk kan zijn om een tonica akkoord te voicen met C, E, G en Bb, zou een betere voicing C, Bb, E en G zijn. Niet alleen voegt de tweede voicing een "jazz smaak" toe aan je spelen, het kan ook sommige gangbare jazz lijnen makkelijker maken om te spelen.
Het gezegde "minder is meer" is zeker waar in jazz blues improvisatie. Voel je nooit alsof je noten op elke telling hoeft te spelen om een solo te construeren. In feite, het laten wachten van de luisteraar en spanning opbouwen over welke noot je volgende zult spelen kan spanning en variatie toevoegen aan je solo. Tegelijkertijd zouden je solo's patronen moeten omvatten die door het publiek gezongen kunnen worden. Om goede solo's te construeren, bedenk patronen die je leuk vindt en oefen ze in elke toonart. Leer ze uit je hoofd zodat je ze kunt gebruiken wanneer je ze nodig hebt. Improvisatie vereist een grote hoeveelheid oefening, maar is redelijk eenvoudig zodra je een werkende kennis hebt van jazz akkoorden en concepten.