Schalen worden gedefinieerd als groeperingen van muzikale noten die in dalende of oplopende volgorde gerangschikt zijn. Er zijn een verscheidenheid aan muzikale schalen gebruikt in muziek, en klassieke muziek is hier geen uitzondering op. Klassieke muziek die oorsprong vindt in bepaalde delen van de wereld, zoals India, neigt ertoe andere schalen te gebruiken dan die in Westerse klassieke muziek gevonden worden.
Schalen gebruikt in Westerse musik zullen typisch noten omvatten die gescheiden zijn door hele-toon of halve-toon intervallen. Deze schalen zijn typisch ofwel majeur of mineur; majore schalen klinken doorgaans vrolijk en blij, terwijl mineure schalen klinken verdrietig of verlangend. Schalen zijn genoemd naar de eerste noot van de groepering. Bijvoorbeeld, de C-majeur schaal is C, D, E, F, G, A en B, en de A-mineur schaal is A, B, C, D, E, F en G.
Beide bovenstaande voorbeelden vertegenwoordigen diatonische schalen, of schalen met zeven noten. Een ander type schaal is de chromatische schaal, die 12 noten heeft. Deze schaal begint met een willekeurige toets op het pianotoetsenbord, en stijgt of daalt inclusief elke zwarte en witte toets tot de oorspronkelijke noot bereikt is. Andere voorbeelden van schalen zijn de hele-toon schaal, met zes noten, en de pentatonische schaal. Een eenvoudige manier om de pentatonische schaal te spelen is door alleen de zwarte toetsen op een toetsenbord aan te raken.
In Indiase klassieke muziek worden schalen "ragas" genoemd, en noten "swaras". Waar in Westerse muziek een zichtzanger solfege zou gebruiken, zoals do, re, mi, fa, sol, la, ti, do, om een majeure schaal te vertegenwoordigen, kan een Indiase raga de lettergrepen sa, ri, ga, ma, pa, dha en ni omvatten. Er bestaat een enorme verscheidenheid aan ragas, apart gedefinieerd door schaal, intonatie, ornamentatie, en lijn van afstijging of stijging, in tegenstelling tot Westerse schaaldefinities die alleen nootwaarden omvatten.
Hoewel veel moderne componisten zich nog beperken tot het gebruik van de bovenstaande Westerse schalen, hebben veel avontuurlijke componisten hun eigen unieke schalen bedacht. Bijvoorbeeld, Harry Partch is bekend om het creëren van een 43-noot schaal, en maakte zelfs zijn eigen instrumenten om compatibel te zijn met deze enorme schaal. John Cage schreef experimentele composities voor prepared piano, waarin schalen konden worden gewijzigd en gebogen naar zijn wil.
Bij het componeren van klassieke muziek vandaag, is het belangrijk om te onthouden dat er geen harde en vaste regels zijn om te volgen. Het is volledig acceptabel om je eigen schaal te creëren of het concept van schalen ganz te negeren. Moderne elektronische helpt dit te faciliteren; noten kunnen worden gewijzigd en verstemd naar je believen, en interessante klanklandschappen kunnen gemakkelijk gebouwd worden door componisten die bereid zijn te experimenteren.