In muziektheorie worden akkoorden geïnverteerd genoemd wanneer de root (fundament) van het akkoord niet in de laagste positie van het akkoord zit. Geïnverteerde akkoorden worden in elk stuk muziek gebruikt. Melodieën worden geïnverteerd genoemd wanneer ze omgekeerd gespeeld worden. Een beroemd voorbeeld is Rachmaninov's 'Rhapsody on a Theme of Paganini' (zie bronnen), waarin het hoofdthema geïnverteerd wordt om het zwaaiende, langzame romantische thema te creëren dat halverwege het stuk verschijnt. Hier zijn voorbeelden van akkoordpositie en melodische inversie.
In fundamentele positie is de root, of noot waarop het akkoord gebaseerd is, in de laagste positie. Van onder naar boven heeft een C-majeur triade in deze positie de C onderaan en de E en G erboven. Het wordt aangeduid als I, wat de schaalgraad aangeeft waarop het gebouwd is. Als het akkoord een septimakkoord is en de 7e van de schaal, B, bevat naast C, E en G, dan wordt het aangeduid als I7.
In eerste inversie is de derde van het akkoord onderaan. In zowel de triade als het septimakkoord zou de E de laagste noot zijn, met C, G en B erboven. Voor een triade wordt dit gemarkeerd als I6, en in het septimakkoord als I6/5.
In tweede inversie is de vijfde van het akkoord onderaan. In onze voorbeelden zou G in de bas zijn. De triade van G, E en C wordt gemarkeerd als I6/4, en het septimakkoord van G, E, C en B als I4/3.
Alleen akkoorden met vier of meer noten kunnen inversies groter dan tweede inversie hebben. In derde inversie is de zevende van het akkoord in de laagste positie. In ons voorbeeld zou B de laagste noot zijn, met C, E en G erboven. Dit wordt aangeduid als I2.
Melodieën kunnen ook geïnverteerd worden. Een inversie van een melodie is de melodie omgekeerd geschreven. Waar de oorspronkelijke melodie omhoog gaat, gaat de inversie omlaag en vice versa. Bijvoorbeeld: als de oorspronkelijke melodie A-D-C-D is, zou de inversie A-E-F-E zijn.