In een tijdperk waarin ghostwriting een open geheim is, staat LL Cool J als getuige van lyrische zelfstandigheid. Van zijn tienerkelder in Queens tot 14 studioalbums en een intreding in de Rock & Roll Hall of Fame, heeft James Todd Smith altijd zijn eigen verzen geschreven.
LL begon op 9-jarige leeftijd rijmen te schrijven, geïnspireerd door de opkomende hip-hop-scene in Hollis, Queens. Op 16-jarige leeftijd maakte hij demo's in het huis van zijn grootouders met een draaitafel en een mixer, een cadeau van zijn grootvader. Die vroege sessies leverden "I Need a Beat" op, het nummer dat hem een Def Jam-deal opleverde als het label's eerste solo-artiest.
Elk klassiek LL-nummer – "I Can't Live Without My Radio," "Going Back to Cali," "Mama Said Knock You Out," "Hey Lover," "Luv U Better" – draagt zijn lyrische vingerafdruk. Zijn songwriting evolueert met elk tijdperk: brag-rap in de jaren '80, romantische ballades in de jaren '90, introspectieve verhaallijnen in de jaren 2000. Hij heeft nooit een co-schrijver gecrediteerd op zijn solo-leadsingles.
Zijn penstalent strekt zich verder dan zijn eigen catalogus. LL heeft geschreven en geproduceerd voor:
Hij heeft ook nummers geschreven voor filmsoundtracks (Deep Blue Sea, Rollerball) en TV-tunes.
LL's insistentie op het schrijven van eigen materiaal weerspiegelt hip-hop's fundamentele ethos: je woorden zijn je bond. In een 2013-interview met Rolling Stone stelde hij: "Als je je eigen rijmen niet schrijft, ben je geen MC – je bent een performer." Die onderscheid, vroeg in de getrokken, blijft zijn standaard.