Een binding – een gebogen lijn die twee nootkoppen van dezelfde toonhoogte verbindt – combineert hun ritmische waarden tot een enkele gesustineerde noot. In tegenstelling tot een slur (die verschillende toonhoogtes verbindt voor legato-articulatie), is een binding puur ritmisch. Bijvoorbeeld: een kwartnoot gebonden aan een achtste noot is gelijk aan een puntkwartnoot (drie achtste-noot-slagen). Bindingen kunnen maatstrepen overschrijden, wat noten in staat stelt te sustineren over maatgrenzen heen – essentieel voor syncope en langgehouden tonen. Ze verduidelijken ook notatie wanneer een nootduur een enkele maatcapaciteit overschrijdt. Bindingen creëren naadloze legato-lijnen die onmogelijk zijn met enkele nootwaarden, waardoor componisten tijd met precisie kunnen vormgeven.
Visueel lijken ze, maar functioneel zijn ze totaal anders. Let op toonhoogte: gelijk = binding, anders = slur.