Toen een 22-jarige Ludwig van Beethoven in 1792 in Wenen aankwam, zocht hij de meest gecensureerde componist in Europa op: Franz Joseph Haydn. Haydn, vaak de "Vader van de Symfonie" en "Vader van het Strijkwartet" genoemd, stemde in om hem piano en compositie te leren — een relatie die de westerse muziek diep zou vormgeven.
Lessen begonnen kort na Beethoven's vertrek uit Bonn. Haydn herkende het immense talent van zijn leerling vroeg, schrijvend aan Beethoven's mecenas dat "hij een van de grootste muzikaal kunstenaars in Europa zal worden." Toch was de relatie soms gespannen. Beethoven voelde dat Haydn hem niet genoeg aandacht gaf — mogelijk omdat Haydn bezig was met eigen composities en Londenreizen — en nam in het geheim extra lessen van Johann Georg Albrechtsberger (contrapunt) en Antonio Salieri (vocaal compositie).
Ondanks de wrijving is Haydn's impact op Beethoven's structurele meesterwerk, klassieke vormen en ontwikkelingsstechnieken onmiskenbaar. De oudere componist's rigoureuze benadering van thematische ontwikkeling en formele logica werd het steigerwerk waarop Beethoven zijn revolutionaire stem bouwde.
Maar het was Haydn die de deur open deed, en Beethoven — ooit de revolutionaire — liep erdoor en veranderde de muziek voor altijd.