Moderne stafnotatie begon rond de 11e eeuw met Guido van Arezzo (ca. 991–1050), een Benedictijnse monnik en muziektheoreticus. Zijn innovaties:
In de 12e eeuw stonden ritmische modi notatie van duur toe, waardoor complexe polyfonie (organum, motet) nauwkeurig bewaard en overgedragen kon worden. De vijf-regelstaf gestandaardiseerd in de 13e eeuw; mensuraal notatie ontwikkelde zich tot moderne maatsteken.
Guido's systeem transformeerde muziek van een mondelinge/aurale traditie naar een geschreven, analyseerbare en draagbare kunst – fundamenteel voor Westerse klassieke muziek's ontwikkeling.