Voor gitaristen nieuw in de Smashing Pumpkins-catalogus is "1979" (van Mellon Collie and the Infinite Sadness, 1995) de meest toegankelijke instap. Zijn mid-tempo-groove, herhalende akkoordcyclus, en minimale technische eisen maken het ideaal voor vertrouwen opbouwen tijdens het leren van de band's handtekening-atmosferische stijl.
Slaan elk akkoord één keer per slag (downstrokes) of gebruik een zacht down-up-patroon. Focus op schone overgangen en akkoorden laten klinken.
Introduceert een iets ingewikkelder pikpatroon: basnoot op slag 1, dan de bovensnaren slagen op slagen 2–4. Nog steeds heel beheersbaar; het patroon herhaalt zich identiek voor elk akkoord.
Op de G-snaar: 0–2–4–2–0 (open, 2e bund, 4e bund, 2e, open). Op de D-snaar: dezelfde banden. Wissel tussen snaren. Dit melodische motief is het nummer's vingerafdruk en een fantastische oefening in snaarspringen en bundprecisie.
Zodra "1979" zich vast voelt, probeer "Tonight, Tonight" (capo 3, vergelijkbare open akkoorden) of "Disarm" (voegt een paar akkoorden toe maar dezelfde beginner-vriendelijke ethos). De Pumpkins' discografie beloont spelers die simpel beginnen en geleidelijk hun gelaagde aanpak absorberen.