Vivo (Italiaans voor "levendig") is een tempo- en karaktermarkering die een passage aanwijst om op een bijzonder levendige, geanimeerde en vlugge manier te spelen – vaak iets sneller dan allegro. Het impliceert niet alleen snelheid, maar een pittige, alert, wendbare kwaliteit.
Beethoven gebruikt vivo in het finale van zijn Strijkkwartet Op. 18 Nr. 6; Mendelssohns Italiaanse Symfonie eerste deel is gemarkeerd allegro vivace. In beide gevallen signaleert de markering een vonk die verder gaat dan blote snelheid.