Three Days Grace officiële muziekvideo's (2010–2020): van "It's Not My Time" tot "Man On Fire"
Three Days Grace's visuele catalogus uit de Adam Gontier/Matt Walst overgangsperiode vangt de band's evolutie van post-grunge radiostandaarden tot moderne rock-overlevenden.
Chronologische videografie (2010–2020)
- "It's Not My Time" (2010) – Gontier's laatste single met band; dakterrasuitvoering, reddingsverhaal
- "Animal I Have Become" (2010) – Heruitgave van 2006 hit; asielbeelden, fysieke transformatie
- "Call Me Out" (2010) – Donker magazijn, banduitvoering, lirieke confrontatie
- "Kryptonite" (2011) – *Let op: Dit is een 3 Doors Down nummer; waarschijnlijke verkeerde toeschrijving in brondata*
- "Tonight" (2012) – Feestje-verkeerd-verhaal; Walst-tijdperk begint
- "The Devil You Don't" (2013) – Geanimeerd; surreale metamorfosebeelden
- "The Sound of Silence" (2014) – Disturbed cover; karge zwart-wit uitvoeringsvideo
- "Dead Men" (2014) – Woestijnsnelweg, existentiële beelden
- "Stronger" (2015) – Inspirationele montage; fan-ingezonden beelden
- "Blood & Tears" (2016) – Gritty uitvoering, tourdocumentaire stijl
- "Still Waiting" (2017) – Verhaal: wachtkamer, tijdslussen
- "Hurricane" (2018) – Stormmetafoor, band in elementen
- "Real Life" (2019) – Acoustische versie; intieme studiosetting
- "World We Knew" (2019) – Dystopische beelden, maatschappelijke commentaar
- "Man On Fire" (2020) – Intens uitvoering, vuurbeelden, afsluitend hoofdstuk
Let op "Kryptonite"
De bronlijst bevat "Kryptonite" (2011) toegeschreven aan Three Days Grace. Dit is onjuist – "Kryptonite" is van 3 Doors Down (2000). Het kan een cover of verkeerd gelabelde entry zijn.