Als we een gans horen knorren boven onze hoofd, zijn we getuige van een primordiale communicatievorm - een luid, instinctief geluid geproduceerd door watervogels om alarm te slaan, kuddecohesie te behouden of territorium te verdedigen. Daarentegen vertegenwoordigt muziek een uniek menselijk streven: georganiseerd geluid gevormd door instrumenten of stemmen om emotie over te brengen, verhalen te vertellen of gewoon het oor te verwennen. Hoewel beide fenomenen onder de brede paraplu van "geluid" vallen, bezetten ze tegenovergestelde uiteinden van het akoestische spectrum. Knorren is een biologisch imperatief, rauw en ongestructureerd, gevormd door evolutie. Muziek daarentegen is een cultureel artefact, gebouwd op ritme, melodie, harmonie en klankkleur - elementen die intentie, leren en creativiteit vereisen. Het erkennen van dit verschil helpt ons te waarderen hoe levende wezens geluid op wilde verschillende manieren gebruiken, van overlevingssignalen tot symfonieën.