De sectie vaak "I Sing the Body Electric" genoemd (uit Song of Myself, Sectie 5) is Walt Whitman's extatische viering van het menselijk lichaam in al zijn vormen, functies en betekenissen.
Spieren, pezen, gewrichten, adem – het lichaam als instrument van arbeid, schepping, en genot. "The arm of the welder, the leg of the runner, the hand of the surgeon."
Whitman catalogiseert: mannen, vrouwen, kinderen, oud, jong, zwart, wit, verslaven, vrij, gevormd, ziek, atletisch. Geen lichaam wordt uitgesloten. "The male is not less the soul... the female is not less the soul." Het lichaam is geen vaas voor de ziel – het is de ziel's expressie.
Vlees, bloed, bot = aarde, water, lucht. "I believe the flesh and the appetites... seeing, hearing, feeling, are miracles." Het lichaam cycelt als seizoenen – geboren, groeit, vervalt, keert terug.
Seksueel verlangen is niet gescheiden van spirituele verlangens. "Copulation is no more rank to me than death is." Het lichaam's generatieve kracht spiegelt de kosmos' creativiteit.
In 1855 was dit onzedelijk. Vandaag is het een manifest voor body positivity, acceptatie van beperkingen, trans-bevestiging, en ecologische inlijving. Whitman beschreef lichamen niet alleen – hij heiligde ze.
Lees het hardop. Laat de catalogus over je heen golven. Dat is hoe het werkt.