The Funk Brothers op The Supremes' "Baby Love": De echte sessiespelers
De originele 1964-opname van The Supremes' "Baby Love" toont de onvergelijkelijke Funk Brothers—Motown's legendarische huisband—op de hoogte van hun creatieve krachten. De sessie had een kern groep van Detroit's fijnste muzikanten, elk met gespecialiseerde expertise bijdragend aan de track's onweerstehbare groove.
Bevestigde & Waarschijnlijke Personeel
- Drums: Benny Benjamin of Uriel Jones – Benjamin's dryvende, melodische drumwerk definieerde vroege Motown; Jones nam toenemende taken op zich in 1964.
- Bas: James Jamerson – Zijn gesyncopeerde, chromatische baslijnen zijn de hartslag van de Motown-sound.
- Gitaar: Robert White / Eddie Willis – White's ritmische akkoordwerk en Willis' melodische fills complementeerden elkaar perfect.
- Piano/Orgel: Earl Van Dyke / Johnny Griffith – Van Dyke's Hammond B3 en Griffith's piano leverden harmonische kit en ritmische accenten.
- Percussie: Jack Ashford – Tambourien, vibrafoon, en zijn kenmerkende "shaker" klank die een Motown-merken teken werd.
- Strikers: Leden van het Detroit Symphony Orchestra, gearrangeerd door Paul Riser – Prachtige, opluchtinge strikers die de emotionele impact van de track verhoogden.
- Achtergrondvocals: The Andantes (Marlene Barrow, Jackie Hicks, Louvain Demps) – Motown's premier vrouwelijke sessiegroep, die diepte toevoegde achter Diana Ross' lead.
Een Veelvoorkomende Misvatting Correctie
Eerdere toeschrijvingen van deze sessie aan Nile Rodgers, Bernard Edwards, of Chic-geassocieerde muzikanten zijn onjuist. Die artiesten behoren tot de late-jaren-'70s disco/funk-era en hadden geen betrokkenheid bij Motown's jaren-'60s operaties. De collectieve genialiteit van The Funk Brothers—vastgelegd in de documentaire Standing in the Shadows of Motown—legde de fundering waarop "Baby Love" en talloze andere hits werden gebouwd.