Led Zeppelin's meesterstuk draait om een progressie die op papier bedrieglijk simpel is, maar oneindig genuanceerd in uitvoering. Hier zijn de kernakkoorden en de intro‑riff architectuur.
G – A – Em – C – C/D – C/E – B7 – E – D
C/D = C‑majeur met D in bas (D9sus4 klank); C/E = C‑majeur met E in bas (eerste inversie).
Gebaseerd op A‑mineur pentatonisch op 5e bund (wortel op 5e snaar). De harmonische outline:
Am – C/G – D/F# – Fmaj7 – G – Am – C – D
Maar de magie zit in de arpeggio‑versieringen: hammer‑ons (5h7 op D‑snaar), pull‑offs (7p5), glijdende double‑stops, en de iconische dalende baslijn (A–G–F#–F–E). Page varieert de fraseering elke take—geen twee live versies zijn identiek.
Tip: De studio‑versie gebruikt een Harmony Sovereign H1260 akoestisch (12‑snarig?) voor de intro, overgedubd met een Fender Telecaster voor de solo. Maar elke fatsoenlijke akoestische haalt je 90% daar.