Het kenmerkende zwart-witte toetsenbord is over eeuwen geëvolueerd om zowel praktische als historische redenen:
Vroege toetsenborden (oud-Griekenland tot middeleeuws Europa) gebruikten uniforme hendelstokken. In de 14e eeuw werden toetsen bedekt met leer of been. Het moderne patroon ontstond in de 18e eeuw: witte toetsen (natuurlijke toonen) van ivoor, zwarte toetsen (kruisen/mollen) van ebenhout of gekleurd hout. Deze contrasterende materialen waren duurzaam en visueel distinct.
In de westerse cultuur suggereert wit zuiverheid/onschuld, zwart mysterie/diepgang. Componisten en pianisten benutten soms deze symboliek – witte toetsen voor lyrische, "zuivere" passages en zwarte toetsen voor dramatische, "donkere" secties – maar dit is artistieke interpretatie, geen ontwerpvereiste.
Vandaag de dag vervangen synthetische materialen ivoor en ebenhout, maar het patroon blijft standaard om zijn functionele elegantie.