Johann Pachelbel's Kanon in D-Major (ca. 1680) is een van de meest uitgevoerde Barokwerken, toch wordt zijn besetting vaak misbegrepen. Hier de uitsplitsing.
3 violen + basso continuo (cello, contrabas, cembalo en/of orgel). Dat is het – geen altvioolen, geen houtblazers, geen koper. De drie violen spelen de canonische melodie in strikte imitatie (twee maten uit elkaar), terwijl de continuo de herhalende grondbas realiseert (de beroemde acht-akkoordvoortgang).
Het stuk's harmonische eenvoud en melodische aantrekkingskracht hebben arrangementen voortgebracht voor gitaarkwartet, blazersensemble, koperkoor, synthesizer, solopiano, harp, cello-ensemble, en zelfs elektronische dansversies. Hoewel deze afwijken van Pachelbel's intentie, getuigen ze van de kanon's structurele perfectie.