Stride-piano: De brug tussen Ragtime en Jazz
Stride-piano (Harlem stride) is de directe evolutionaire schakel tussen Ragtime en Jazz-piano.
Vanaf Ragtime (Structuurgrond)
- Gesycopeerde ritme – Ragtime's kern; stride overneemt en ontspant het.
- Linkerhand "oempah" (basnoot → akkoord) – Ragtime's mechanisch patroon wordt stride's lopende bas (deciemen, deciemen+akkoord, gebroken deciemen).
- Meerdelige vorm (AABBACCDD) – Stride-stukken gebruiken vaak vergelijkbare vormen.
Naar Jazz (Innovatie)
- Improvisatie: Stride-pianisten (James P. Johnson, Fats Waller, Willie "The Lion" Smith) improviseerden variaties, niet alleen gecomponeerde delen.
- Swing-gevoel: Stride's ritmische dryfkracht anticipeert de swing-era's 4/4-groove.
- Harmonische verfijning: Gewijzigde dominanten, substitutieakkoorden, uitgebreide harmonieën verder dan Ragtime's diatoniciteit.
- Rechterhand-virtuositeit: Runs, deciemen, tremolo's, tegenmelodieën – technisch verder dan Ragtime.
Belangrijke figuren
- James P. Johnson: "Vader van Stride," componeerde "Carolina Shout," leerde Fats Waller.
- Fats Waller: Maakte stride populair, komische entertainer, componist ("Ain't Misbehavin'").
- Willie "The Lion" Smith: Harmonische innovator, mentor van Duke Ellington.
- Duke Ellington: Startte in stride, breidde uit tot orkestrale jazz.
- Art Tatum: Stride-techniek naar bovennatuurlijke hoogtes getild → moderne jazz-piano.
Stride = Ragtime's structuur + Jazz's vrijheid/swing/harmonie.