Bach componeerde de Zes Cello Suites (ca. 1717–1723) tijdens zijn ambt als Kapellmeester aan prins Leopold in Köthen. De prins was een beknapte cellist – of tenminste had er een in dienst, Christian Ferdinand Abel – en de suites dienden duidelijke pedagogische doelen: systematisch cellotechniek en muzikale expressie ontwikkelen door dansbewegingen in verschillende toonarten.
Hoewel geen expliciet record aangeeft waarom deze suite specifiek, is haar rol als fundamentele cellowerk onbetwist – eeuwen later is het nog steeds de eerste suite die de meeste cellisten leren.