Sonny Terry (Saunders Terrell, 1911–1986), blind vanaf kinderjaren, revolutioneerde de blues-harmonica met zijn whoopende, ritmische, gevocaliseerde stijl — de "mondharmonica" omvormend tot een lead-stem capabel van melodie, percussie, en emotionele vertelling tegelijkertijd.
Hun decennialange duo met gitarist Brownie McGhee stelde het sjabloon voor harp-gitaar-duo-interactie: call-and-response, ritmische slot, dynamische conversatie. Ze namen op voor Folkways, World Pacific, en grote labels; optraden op Newport, Carnegie Hall, en folkfestivals wereldwijd.
Sonny Terry speelde geen harmonica. Hij sprak erdoor — en de wereld luisterde.