De saxofonfamilie omvat zeven hoofdtypen, elk met eigen toonhoogte, grootte en muzikale rollen:
Kleinste en hoogst gepitchte (Es). Zeldzaam, gebruikt in avant-garde en saxofonensembles. Helder, prikkend timbre.
Recht of gebogen (B). Hogere dan alt, helder en penetrerend. Uitgelicht in jazz (Coltrane, Shorter), klassiek, en pop (Kenny G).
Meest voorkomend beginnersinstrument (Es). Warm, veelzijdig toon. Kern van harmonieorkesten, jazzcombo's, klassiek repertoire. Charlie Parker, Cannonball Adderley.
Groter dan alt (B). Rijk, diep, expressief. Jazz/blues/rock standaard. Coleman Hawkins, John Coltrane, Stan Getz, Michael Brecker.
Grootste gangbare sax (Es). Diep, resonerend, krachtig. Anker van saxofonsecties in big bands, harmonieorkesten. Harry Carney, Gerry Mulligan.
Zeldzaam, erg groot (B). Extremely laag, meestal in grote ensembles, saxofenkooren, of als noviteit. Vereist enorme ademondersteuning.
Historisch (vroeg 1900s). Gepitcht in C (niet-transponerend). Populair in jaren 20 dansorkesten. Nu een verzamelitem.
Let op: Subcontrabas en tubax bestaan als experimentele/zeldzame uitbreidingen. De vier meest gespelde zijn sopraan, alt, tenor en baryton.