Ja. Het ars nova ("nieuwe kunst") tractaat (ca. 1320s, toegeschreven aan Philippe de Vitry) revolutioneerde de westerse ritmische notatie door te introduceren:
Ars Antiqua (ca. 1170–1320): Modale ritme — zes starre ritmische modi (trochaïsch, iambisch, etc.). Componisten kozen een modus; het patroon was vast. Syncopatie en complexe subdivisie waren bijna onmogelijk te noteren.
Ars Nova: Componisten konden nu praktisch elk ritmisch concept noteren—geneste tuplets, hemiola's, isorythmische vertellingen, ingewikkelde hockets. Deze vrijheid baarde de gesofisticeerde polyfonie van Machaut, Vitry, en de late middeleeuwse avant-garde.
Moderne notatie (maatstroken, maatsoorten, tuplets) stamt direct af van ars nova's doorbraak. Het was het "general-purpose programmeertaal" moment voor muzikale ritme.