toen renaissancecomponisten een gregoriaanse melodie namen en deze verweefden tot een rijk, meerstemmig meesterwerk, noemden ze dat parodie (of de parodietechniek). Ver van spot was dit een eerbiedig, creatief dialoog met de traditie.
Een componist selecteerde een bestaand zangstuk—misschien een bekende antiphone of hymne—en gebruikte het als cantus firmus (vaste zang) of als thematisch materiaal voor een nieuw polyfoon werk, meestal een motet of misdeel. Technieken omvatten:
Reuzen als Josquin des Prez, Palestrina en Victoria bouwden hele miscycli op zangmodellen (bijv. Missa Pange lingua). De oorspronkelijke melodie bleef herkenbaar—hierdoor werd haar liturgische wortels geëerd—terwijl het polyfoone weefsel eromheen de kunst van de componist toonde.
De term komt van het Griekse parōidia ("een liedje naastgezongen"). Het betekent een werk dat naast het origineel staat, niet tegenover. In de Barokperiode viel de term in onbruik (vervangen door "imitatiemisse"), maar de praktijk vormde de westerse polyfonie diepgaand.