Hector Berlioz citeerde de "Dies Irae"-gregoriaanse zang in zijn Symphonie fantastique (1830) niet alleen—hij wapende het. In de vijfde beweging, "Droom van een Heksen-Sabbat," wordt de oude zang voor de doden de soundtrack van een hallucinatorische orgie van de verdoemden.
De "Dag van de Wraak"-sequentie, uit de Mis voor de Doden, schildert het Jüngste Oordeel. Haar dreigende, dalende motief (vier noten: F–E–F–G in moderne notatie) heeft eeuwenlang dood en onheil gesymboliseerd. Berlioz, bezeten door het macabere en het literaire (hij hield van Goethe's Faust), kende de kracht ervan direct.
Het effect is verschrikkend levendig: een rouwmars voor de geest gezondheid van de protagonist, in een demonische balzaal. Het is een van de meest briljante gebruik van bestaand materiaal in de muziekgeschiedenis—een gebed om genade omgezet in een schreeuw van verdamming.