Eigenlijk timen trompetspelers niet luchtpuffen om te coincideren met maximale interne druk. In plaats daarvan trillen de spieren van de speler tegen het mondstuk, wat afwisselend hoge/lage drukkzones creëert. De speler coördineert ademcontrole, lipspanning en klepactie om de gewenste toonhoogte en toonkleur te produceren. De luchtstroom is continu en gemoduleerd, niet gepulst bij drukpieken.