De opening van Mendelssohns Vioolconcert in e mineur, Op. 64, breekt op een opvallende manier met conventie: het begint met een cadenza voor de soloviool voordat het orkest instapt.
In de klassieke en vroege romantische concertotraditie presenteert het orkest het hoofdthematische materiaal in een tutti-expositie; de solist treedt daarna op. Mendelssohn keert dit om.
Deze durve streep – samen met de gekoppelde delen (attacca) en doorgecomposeerde vloei – maakt het concert een mijlpaal in het herdefiniëren van de solist-orkestrelatie.