Etymologie van 'Viool': Van middeleeuws Latijn 'Vitula' tot modern Engels
Het woord viool volgt een 500-jarige linguïstische boog:
- Latijn vitula – "snaarinstrument" (ook "kalf," "koei" – mogelijk van de darm snaren).
- Oud-Provençaals viola – Vroeg gebogen instrumentenfamilie.
- Italiaans violino (vernederingsvorm) – "kleine viola." Verschijnt ca. 1530 in Bresciaanse luthier-archieven.
- Frans violon – Overgenomen mid-16e eeuw.
- Engels violin – Eerste attestatie 1570s. Vervangt "fiddle" in formele contexten; "fiddle" bleef in volksmuziek bestaan.
Cognaten: viool, cello (violoncello), contrabas (violone). De viola da gamba-familie deelt de wortel maar verschilde in stemming en houding.
Dus: een klein kalf-darm-snaar-doosje werd de sopraanstem van het orkest. Vitula → violino → viool. Kleine naam, massaal bereik.