Vóór de klassieke periode (ca. 1750–1820) waren dynamieken geïmpliceerd – overgelaten aan de smaak van de uitvoerder. Haydn, Mozart en Beethoven veranderden dat door volumeveranderingen te noteren precies.
Componisten konden nu drama per maat vormgeven – verrassing (Haydn's "Surprise" Symfonie), spanning/ontspanning (Mozart's pianoconcerten), structurele pilaren (Beethoven's symfonische boog). Uitvoerders kregen een gedeelde taal. De partituur werd een complete instructieset.
Deze standaardisatie maakte de expressieve reeks van 19e-eeuwse Romantiek en alles erna mogelijk. We gebruiken deze tekens vandaag nog steeds.