De vioolrepertoire werd gevormd door velen, maar deze drie composers definieerden zijn expressieve en technische grenzen:
De architectuurmeester. Zijn Sonaten en Partita's voor Solo Viool (BWV 1001–1006) zijn het "Oude Testament" van de viool – polyfone wonderen op een eentonig instrument. De Chaconne (Partita Nr. 2) alleen is een 14-minuut universum van verdriet en structuur. Ook: Brandenburgse Concerten (Nr. 3, 4, 5 met viool prominent), vioolconcerten in a-mol en E-groot.
De melodische idealist. Vijf vioolconcerten (K. 207, 211, 216, 218, 219) – geschreven op 19-jarige leeftijd – balanceren elegantie, wijsheid en zanglijke lyrische kwaliteit. Concerto Nr. 5 in A, K. 219 ("Turks") is de kroonjuweel. Plus: 36+ vioolsonates, duo's voor viool/altviool (K. 423, 424), en orkestrale schrijfwijze die de viool als protagonist behandelt.
De virtuoze revolutionary. Zijn 24 Capricen voor Solo Viool, Op. 1 herschreven wat het instrument kon: ricochet-bowing, linkshand-pizzicato, harmonics, dubbelstop-runs, onmogelijke reiken. De Caprice Nr. 24 (thema en variaties) baarde werken van Liszt, Brahms, Rachmaninoff, Lutosławski. Ook: 6 vioolconcerten (Nr. 1 in D, Nr. 2 "La Campanella"), Moto Perpetuo, en kammermuziek die – en inspireert – superhumane techniek eist.
Bach gaf de viool intellectuele diepgang. Mozart gaf het operatische stem. Paganini gaf het atletische transcendence. Elke violist sinds wandelt hun pad.